Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΛΥΣΗΣ ΔΔΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Αν η απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ διαπιστώσει ότι σκεφτόμαστε άλλα σενάρια, ή ότι διστάζουμε για επανάληψη των συνομιλιών, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες

Ενόψει της επίσκεψης της ειδικής απεσταλμένης του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, προκειμένου να διερευνήσει τις δυνατότητες σύγκλησης νέας διάσκεψης για επίλυση του Κυπριακού, το ΔΣ του ΟΠΕΚ εκφράζει την πεποίθηση ότι αυτή η προσπάθεια θα πρέπει να επιτύχει, διαφορετικά θα είναι αυξημένες οι πιθανότητες το Κυπριακό να θεωρηθεί ως άλυτο πρόβλημα, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον.

Το ΔΣ του ΟΠΕΚ θεωρεί εξαιρετικής σημασίας το να δοθεί από την πλευρά μας το σαφές μήνυμα για ετοιμότητα επανέναρξης της διαπραγμάτευσης από το σημείο που έμειναν ένα χρόνο πριν, με παράλληλη δήλωση αποδοχής – χωρίς αστερίσκους – του Πλαισίου Γκουτέρες. Να θεωρηθούν κεκτημένες οι συγκλίσεις που έχουν επιτευχθεί και να αρχίσει μια διαπραγμάτευση με «παράλληλα τραπέζια», η οποία και να ολοκληρώσει το έργο της σε «μερικές μέρες ή εβδομάδες» (Ν. Μαυρογιάννης). Εάν κάτι τέτοιο δεν γίνει με υπαιτιότητα της πλευράς μας, οι εξελίξεις θα είναι οπωσδήποτε δυσάρεστες, και θα εμπεριέχουν κινδύνους για εμφάνιση οποιουδήποτε σεναρίου.

Παράλληλα, το ΔΣ του ΟΠΕΚ θεωρεί ότι τόσο το πολιτικό προσωπικό της ελληνοκυπριακής πλευράς, όσο και η κοινωνία, θα πρέπει να έχουν σαφή εικόνα για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να επιτευχθεί, για το τι είναι εφικτό και τι καταστροφικό:

  1. Οι οποιεσδήποτε σκέψεις για «λύση δύο κρατών» θα πρέπει να εγκαταλειφθούν, εκτός των άλλων και επειδή κάτι τέτοιο δεν γίνεται αποδεκτό από κανένα διεθνή παράγοντα (Γενική Γραμματεία ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας, Ευρωπαϊκή Ένωση κλπ.). Αλλά, ακόμη και αν κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, οι παρενέργειες και οι κίνδυνοι για το μέλλον των Ελληνοκυπρίων θα ήταν ολέθριοι:

(α) Η Κύπρος θα εντασσόταν στο «στρατόπεδο» της κρίσης στην περιοχή, αντί να αποτελεί νησίδα προόδου και σταθερότητας.

(β) Η παρουσία της Τουρκίας στα κατεχόμενα θα διέφευγε από το σημερινό πλαίσιο «προσωρινότητας» και θα αποκτούσε χαρακτήρα απροσχημάτιστης, νόμιμης, και μόνιμης επιβολής. Αυτόματα, το «βόρειο κράτος» θα μετατρεπόταν σε μόνιμο προτεκτοράτο της Τουρκίας, με τη νομιμοποίηση της παρουσίας του τουρκικού στρατού απέναντί μας να είναι μόνο ένα από τα πολλά καθημερινά προβλήματα.

(γ) Η οικονομία του «νότιου κράτους» θα καθηλωνόταν, χωρίς δυνατότητες αξιόλογης ανάπτυξης. Ο ανταγωνισμός, σε όλους τους τομείς, από ένα κράτος ακριβώς δίπλα μας θα γινόταν πραγματικά αισθητός – πράγμα που, λόγω της παράνομης φύσης του σήμερα, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό.

(δ) Η υπόθεση ΑΟΖ και αξιοποίηση του φυσικού αερίου θα μετατρεπόταν σε μέγα παθητικό. Αξιοποίηση του φυσικού αερίου θα προϋπέθετε εξ υπαρχής διαπραγμάτευση τόσο με την Τουρκία όσο και με το «βόρειο κράτος» για καθορισμό νέων ορίων ΑΟΖ. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό θα δημιουργούσε ένα νέο Κυπριακό, και οπωσδήποτε θα ανέστελλε είτε επ’ αόριστον, είτε για πολλά χρόνια την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Το οποίο και θα μετατρεπόταν τελεσίδικα σε πηγή επιπλέον τριβών, αντί για ενοποιό στοιχείο.

  1. Ανάλογα δυσάρεστες συνέπειες θα έχει για την ελληνοκυπριακή κοινωνία και το ενδεχόμενο μη επιτυχίας της τελευταίας προσπάθειας του ΓΓ του ΟΗΕ με ευθύνη της δικής μας πλευράς. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες:

(α) Αν ο διεθνής παράγοντας επιβεβαιώσει ότι για τη μη επίλυση ευθύνεται η πλευρά μας, τα πράγματα δεν πρόκειται να μείνουν «όπως είναι». Με αποενοχοποιημένη την Τουρκία, η παρουσία της στον Βορρά θα αποκτήσει χαρακτήρα οιονεί νομιμότητας, τόσο στρατιωτικά, όσο και πολιτικά. Ακόμη και αν ο ΓΓ του ΟΗΕ δεν επιρρίψει απερίφραστα ευθύνες στην πλευρά μας, πιθανότατα θα αναγγείλει την έναρξη μιας επ’ αόριστον περιόδου «περισυλλογής» των πλευρών, με τα τετελεσμένα επί του εδάφους να γίνονται πλέον εντελώς ανεξέλεγκτα.

(β) Η τουρκοκυπριακή κοινωνία, χωρίς προοπτική λύσης, θα υποκύψει και πολιτικά στον απόλυτο έλεγχο της Άγκυρας.

(γ) Η οικονομία στα κατεχόμενα θα περάσει τελεσίδικα στα χέρια της Τουρκίας, συμπληρώνοντας το παζλ της μετατροπής των κατεχομένων σε προτεκτοράτο της Άγκυρας, με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας.

(δ) Τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με την επίταση του εποικισμού, της οικοδομικής ανάπτυξης σε υπό επιστροφή περιοχές και τη μετανάστευση των Τουρκοκυπρίων, θα δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία απέναντί μας θα έχουμε την «σκληρή» εκδοχή της Τουρκίας, σε όλους τους τομείς, από τον στρατιωτικό μέχρι τον οικονομικό.

(ε) Δεν θα υπάρχει η δυνατότητα να επιτύχουμε συνέχισης της παρουσίας της UNFICYP στην Κύπρο. Αυτήν τη στιγμή προσδοκούμε σε ανανέωση της θητείας της για έξι μήνες, μόνο χάρις στην επιμονή του ΓΓ του ΟΗΕ, ο οποίος πιστεύει ότι σε αυτό το εξάμηνο είναι εφικτή η λύση.

(στ) Η αξιοποίηση του φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου θα είναι αδύνατη. Είναι άλλο η δυνατότητα – έστω και μετ’ εμποδίων – για πραγματοποίηση απλώς διερευνητικών γεωτρήσεων (και μάλιστα σε περίοδο προσδοκίας ότι μπορεί να λυθεί το Κυπριακό), και άλλο πράγμα η διενέργειαεξόρυξης φυσικού αερίου, σε περίοδο λήξης κάθε προσπάθειας για επίλυση. Με δεδομένη τη «Συμφωνία Οριοθέτησης ΑΟΖ» μεταξύ Τουρκίας και «ΤΔΒΚ», έστω κι αν αυτή δεν αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ, η Τουρκία, σε πρώτο στάδιο, θα εμποδίσει δια των κανονιοφόρων την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ σε δεύτερο στάδιο θα προχωρήσει, «ενεργώντας εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων», στην υλοποίηση γεωτρήσεων στη νότια ΑΟΖ. Η επικίνδυνη αλλά και προβλέψιμη αυτή προοπτική δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, το ΔΣ του ΟΠΕΚ θεωρεί ότι κάθε σκέψη για «λύση δύο κρατών», ή για μη επανάληψη των συνομιλιών, προκειμένου «να μείνουμε όπως είμαστε», θα πρέπει να είναι εκτός συζήτησης. Τόσο στους κόλπους της πολιτικής ηγεσίας, όσο και μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινωνία. Μη επανάληψη των συνομιλιών με δική μας ευθύνη θα συνεπάγεται αρνητικές, απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Η συνειδητή και ενεργητική επιδίωξη της ΔΔΟ είναι η μόνη διέξοδος. Οφείλουμε να διεκδικήσουμε δυναμικά τη διάνυση του «τελευταίου μιλιού» προς τη λύση. Εάν τελικά αυτή δεν επιτευχθεί, θα πρέπει να είναι σαφές για τους τρίτους πως εμείς κάναμε ότι μπορούσαμε, και πως την αποκλειστική ευθύνη για την αποτυχία έχει ή Άγκυρα. Μόνο αν πείσουμε πως πράγματι θέλουμε λύση ΔΔΟ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα χάσει οριστικά το μοναδικό ισχυρό και αποτελεσματικό της όπλο: Τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας.

Από το ΔΣ του ΟΠΕΚ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s