Οι ορατοί και αισθητοί, πλέον, κίνδυνοι και συνέπειες της κλιματική αλλαγής σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, καθώς επίσης και εφησυχασμού από την ανθρωπότητα. Κι όμως, η κυπριακή πολιτεία εξακολουθεί να ζει… σε νιρβάνα, δίχως να δείχνει τα παραμικρά σημάδια ουσιαστικής αντίδρασης για λήψη ραγδαίων και ρηξηκέλεφθων, όπως απαιτούν οι καιροί, μέτρων. Τουναντίων, η καταδικαστική, λόγω των αδέξειων χειρισμών των διαφόρων κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, χρήση του μαζούτ, ως η κύρια μορφή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνεχίζει, παρά τα πρόστιμα και της προειδοποιήσεις της Ε.Ε., οι οποίες επικρέμμονταν ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας για χρόνια τώρα, συνεχίζεται, ενώ η περιβόητη ενδιάμεση λύση για εισαγωγή φυσικού αερίου πάει από αναβολή σε αναβολή.
Επιπρόσθετα η κρατική αναγλησία σε σχέση με την εισαγωγή περισσότερων μέτρων και κινήτρων για αύξηση των ποσοστών χρήσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, σε μια χώρα η οποία έχει την ευλογία να έχει ηλιοφάνεια κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως προκλητική. Μάλιστα, η οικονομική κρίση η οποία μας ταλάνισε την τελευταία δεκαετία, αντί να επισπεύσει την εισαγωγή κινήτρων για πράσινη ανάπτυξη, είδε στη θέση της να εισάγεται ως εμμονή, αφού το είδαμε το ίδιο έργο και μετά το 1974, ένα οικοδομικό οργασμό από ψηλά κτίρια, τουριστικές κλίνες και ξενοδοχεία και βίλλες σε προστατευμένες ζώνες, εν μέσω σκανδάλων και αυθαιρεσίας, με στόχο των πλουτισμό των ημετέρων. Κάθε φορά ωστόσο, η πρόκληση είναι και μεγαλύτερη, αφού το έργο συνδεέται με την ευρύτερη διαφθορά που μαστίζει τον τόπο. Επίσης προκληκτική είναι η αύξηση, αντί η μείωση της χρήσης του Ι.Χ., παρά τις αρχικές προσπάθειες για επανένταξη των μέσων μαζικής μεταφορές στις ζωές των κυπρίων, ενώ η επέκταση των οδικών δικτύων τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα όσο και στον ύπαιθρο συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς.
Τα πιο πάνω αποτελούν μια μόνο περίληψη της ακινησίας προς τη λήψη σοβαρών μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος. Ως εκ τούτου, ο ΟΠΕΚ παρουσιάζει τις πιο κάτω προτάσεις ως πλαίσιο θέσεων και μέτρων για ανάσχεση της περιβαλλοντικής ζημιάς που βιώνει ο τόπος:
